Motywem podjęcia badań naukowych, których owocem jest niniejsza publikacja, było zainteresowanie autora muzyką liturgiczną, jej wymiarem teologicznym i relacją do liturgii w życiu liturgiczno-muzycznym diecezji płockiej po Soborze Watykańskim II. Ta problematyka wydała się istotna dla współczesnego życia muzyczno-liturgicznego diecezji, zwłaszcza po słowach papieża Franciszka, które wypowiedział w Rzymie 4 marca 2017 r. podczas sympozjum Muzyka i kult: kult i kultura pięćdziesiąt lat po „Musicam sacram”. Papież stwierdził, że należy „chronić i waloryzować bogate i różnorodne wielowiekowe dziedzictwo, korzystając z niego współcześnie z umiarem i unikając ryzyka wizji nostalgicznej lub «archeologicznej». Z drugiej strony, koniecznym jest sprawiać, aby muzyka kościelna i śpiew liturgiczny były «inkulturowane» we współczesne języki artystyczne i muzyczne”. Wypowiedź papieża jest przypomnieniem ciągle aktualnego problemu właściwego ukształtowania muzyki kościelnej, dlatego interesującym zagadnieniem jest, na ile postulat posoborowej odnowy muzyki liturgicznej został już zrealizowany w diecezji płockiej. Zbadanie poprawności procesu wprowadzania w życie postanowień soborowych: od recepcji teologicznych i prawnych założeń reformy, aż po jej praktyczne wdrożenie w życie liturgiczne i muzyczne w diecezji płockiej, jest bowiem okazją do określenia obszarów, w których konieczne jest podjęcie kolejnych działań, aby znaleźć właściwie relacje pomiędzy wielowiekowym dziedzictwem a współczesnym językiem artystycznym, muzycznym i liturgicznym.