W malarstwie i grafice Wacława Polakowskiego najważniejsze są kolor, światło i uważne patrzenie na otaczającą rzeczywistość. Właśnie temu poświęcona jest wystawa „Wacław Polakowski. Malarstwo i grafika ze zbiorów Muzeum Mazowieckiego w Płocku”.Wacław Polakowski urodził się w Częstochowie, jednak przez wiele lat był związany z Płockiem. To tutaj, w wyniku decyzji ówczesnych władz państwowych, spędził ponad ćwierć wieku. Artysta dał się poznać nie tylko jako utalentowany malarz czy grafik, lecz również zdolny i zaangażowany pedagog. Obok obowiązków dyrektora Liceum Ogólnokształcącego dla Dorosłych oraz nauczyciela przedmiotów ścisłych (poza artystycznym posiadał także wykształcenie biologiczne) prowadził zorganizowane przez siebie Ognisko Plastyczne oraz zajęcia w różnych instytucjach kulturalnych na terenie północnego Mazowsza, dzięki którym zarażał pasją do malarstwa, prowadził przez meandry warsztatu, dzielił umiejętnościami uważnej obserwacji otaczającej przestrzeni. W twórczości konsekwentnie podążał własną drogą, wypracowując indywidualny styl, niezależny od chwilowych mód i formalnych nowinek. Najwięcej łączyło go z kapistami, z ich uznaniem dla wartości i znaczenia koloru, nie porzucał jednak całkowicie rysunku, modelunku, światłocienia, czy perspektywy. Jego prace posiadają przemyślaną, wyważoną kompozycję z odpowiednim układem barw i plam, nie stronił ponadto od poszukiwań w warstwie form, stosowanych technik, uzyskanej faktury. W malarstwie wypracował swoisty nastrój i atmosferę, po mistrzowsku oddając specyfikę światła. Artysta był jednak przede wszystkim piewcą staromiejskich zakątków i mało znanych zaułków, podwórek ukrytych za ozdobnymi fasadami kamienic, wiślanych nabrzeży, przy których cierpliwie tkwią zacumowane łodzie, przedmieść zawieszonych między miastem a wsią. Płockim krajobrazom towarzyszą pejzaże z okolic Łącka czy Zdworza, owoce malarskich plenerów, są też przykłady rzadko pojawiających w twórczości malarza, bardziej abstrakcyjnych, martwych natur.