Problematyka rodzicielstwa zastępczego skupia coraz większą uwagę środowisk naukowych. Wpływ na to mają dokonujące się przemiany modelu i funkcji rodziny powodujące jej dezintegrację. Ona z kolei utrudnia prawidłowe jej funkcjonowanie, a tym samym zaburza prawidłowy rozwój dziecka. Po wyczerpaniu wszystkich sposobów wsparcia rodziny lub gdy wymaga tego bezpieczeństwo, dziecko zostaje umieszczone w zastępczym środowisku opiekuńczo-wychowawczym1. Szczególnie preferowaną obecnie formą opieki rodzinnej nad dzieckiem osieroconym jest rodzina zastępcza. Jest ona optymalną formą opieki i najbardziej zbliżoną charakterem do rodziny naturalnej. Stanowi formę wsparcia rodziny naturalnej podopiecznego, a jednocześnie zaspokaja najważniejsze potrzeby dziecka oraz zapewnia mu warunki do życia i wychowania odpowiednie do jego poziomu rozwoju oraz stanu zdrowia. Analizowana problematyka rodzicielstwa zastępczego jest szczególnie ważna ze względu na ustawiczne zmiany w polskim systemie prawnym, dostosowującym się do standardów europejskich, w których prym wiodą rodzina i rodzinne formy opieki nad dzieckiem, natomiast wszelkie działania służb społecznych mają stanowić warunek prawidłowego rozwoju dziecka oraz zagwarantować mu stabilność i poczucie bezpieczeństwa. W podejmowanej przez nas dyskusji łączą się dwie kluczowe perspektywy poznawcze – teoretyczna i praktyczna, a więc formalny wywód oraz nieformalna refleksja. Publikacja ma charakter teoretyczno-empiryczny i może być użyteczna jako punkt odniesienia nie tylko w opracowaniach naukowych, ale także w praktyce życia codziennego. Zatem jest ona adresowana do szerokiego kręgu odbiorców: pedagogów, psychologów, socjologów, pracowników socjalnych, ustawodawców, samorządowców, rodziców zastępczych i kandydatów do tej funkcji, a także studentów nauk społecznych oraz naukowców zajmujących się problematyką rodzicielstwa zastępczego w aspekcie teoretycznym i empirycznym.